Mijn processen in het leven.

wegen

Ondertussen ben ik 48 jaar oud. In al die jaren gebeurt er zoveel, maar aan de andere kant schieten de jaren ook aan je voorbij. Naarmate ik ouder word, ervaar ik mijn leven echter niet alleen meer aan de hand van gebeurtenissen die van buiten op mij afkomen en de gevoelens en emoties die daarbij komen kijken. Nee, ik ervaar meer en meer ook mijn innerlijke belevingen, mijn innerlijke groei. Tenminste, ze worden steeds duidelijker zichtbaar voor mij. ik kan er steeds meer naar terugkijken en de dingen plaatsen.

 

Als kind was ik rustig en men noemde mij verlegen. Zo keek ik er dan ook naar. Ik zei nooit zoveel in een grote menigte en bekeek alles van een afstandje. Verlegen was het etiketje wat er dus opgeplakt werd. Nu kan ik erop terugzien dat ik keek. Keek en me verbaasde hoe de wereld in elkaar stak. Keek hoe ieder zijn best deed zich aan te passen aan de groep. In de schoolleeftijd was dat natuurlijk helemaal duidelijk. Bij de groep horen was een belangrijk item in de sociale omgang. Ik deed ook pogingen daartoe maar gaf het daarnaast op. Dit was niet ik. Het maakte dat ik niet tot de popie-jopiegroep behoorde op school. Niet gepest werd ofzo maar gewoon tot de wat stillere groep behoorde. Het was prima maar tegelijk bleef ik me verbazen over hoe men met elkaar omging in groepen en ik zag dat sommige medeleerlingen zichzelf daarin verloren.
Tegelijk weet ik me te herinneren dat ik als kind van een jaar of tien op een vakantie op een stil stenenstrandje liep. Het lag vlak voor onze camping waar we die zomer verbleven. Ik liep heel alleen op dat stenenstrand. Voelde me zo één met de natuur en genoot van de prachtige stenen die ik zag liggen. Tegelijk, het gevoel weet ik nog precies, zat rationaliteit me in de weg. Wat zouden andere mensen van me zeggen als ze me zo op het stenenstrand zouden zien lopen? Hoorde dit wel bij het plaatje hoe je als kind moest spelen? Was ik niet heel uitzonderlijk? Ik liep daar heel alleen? Moest ik als kind juist niet met alle andere kinderen in het water spelen tijdens die hete zomer?
Mijn innerlijke ontwikkeling was tijdens die jeugd volop bezig met mijn eigen ik versus de rest van de wereld. Ik voelde dat ik anders was. Herkende niet zoveel van hoe de mensen in mijn omgeving in de wereld stonden. Hoe zij soms de ene versie van zichzelf uitstraalde naar mij (wat ik oppikte) maar vervolgens een maskertje opzette in hoe ze met de ander omgingen. Het maakte dat ik me anders, apart en vaak ook niet begrepen voelde.

 

Toen ik 19 was overleed mijn vader. Onverwachts. Wat gebeurde er? Van buitenaf kwamen er zoveel nieuwe, andere indrukken op mij af. Ik kon er moeilijk mee omgaan. Dit was een te grote schok voor mijn innerlijke ontwikkeling op dat moment. Ik sloeg op slot. Voelde zoveel van binnen maar kon er niet mee naar buiten komen. Er was verwarring over hoe ik me voelde. Er was verwarring over wat ik dacht dat er van me verwacht werd als er een naaste overleed. Ik wist het niet meer. Ik heb dus jaren daarna geleefd op de automatische piloot in mijn gevoel. Ging gewoon verder met de buitenwereldervaringen, van binnen stond het stil. Ervaarde het leven zoals het gebeurde. Ik onderging het in de veronderstelling dat ik dit leefde en na dit leven alles weer ophield. Gewoon nuchter als overlevingstechniek.

 

Pas toen mijn dochters zijn geboren is dat weer gaan stromen. Ik kan nu, na alles wat er daarna in mijn innerlijke ontwikkeling is gaan stromen en groeien ook zeggen dat zij bewust in mijn leven zijn gekomen om mij zaken in mijn innerlijke wereld inzichtelijk te maken. Zij hebben mij gespiegeld. Met hun gedrag lieten zij mij zaken zien. Met hun hooggevoeligheid maakten ze mij, na ook diverse scholingen en trainingen, inzichtelijk dat ik ook hooggevoelig ben. Dat ik daardoor als kind me anders voelde. Dat ik aanvoelde hoe iemand in zijn vel zat die vervolgens via een maskertje anders handelde. Ik snapte dat niet, ik voelde het immers anders aan? De hooggevoeligheid maakte ook dat ik na het overlijden van mijn vader op slot sloeg. De emoties en gevoelens waren op dat moment te overweldigend voor mij.

Mijn kinderen zijn nu mijn spiegels. Ik zie hun strubbelingen in het leven wat eigenlijk en tegelijk mijn strubbelingen zijn. Los ik mijn strubbelingen op, gaat het met hen ook weer beter. Ik herken de processen van hen maar daarmee gelijk mijn processen. En vervolgens de processen waar mijn ouders doorheen zijn gegaan. Ik heb mogen leren en me bewust mogen worden dat ieder recht heeft op zijn eigen processen. Ik mag dus loskomen van de processen van mijn ouders en mijn eigen proces gaan. En mijn kinderen hoeven niet mijn proces te volgen maar gaan en recht hebben op hun eigen processen. Dat is een belangrijke taak in mijn leven. Niet altijd makkelijk maar zo mooi. Elke levenservaring, hoe mooi of minder mooi, maakt immers deel uit van mijn levensproces. En brengt me tot een rijker mens. Het maakt dat ik in mijn proces mag leren. Nu, in dit prachtige leven waar zoveel reële en energetische zaken gebeuren om mij heen. En in een volgend leven gaat dat weer verder. Kies ik wederom ouders uit waarvan ik mag leren vanuit hun proces en vervolgens los mag komen richting mijn eigen proces. Ik ben ervan overtuigd. Het universum is oneindig.
Mijn hooggevoeligheid zie ik momenteel in mijn proces als kwaliteit. En ik mag hem steeds groter maken. Hiermee mag ik andere mensen inzichtelijk maken hoe hun proces gaat in het leven. En dat dat los mag staan van het proces van je ouders en van je kinderen. Maar tegelijk verweven blijft via respect naar je ouders en je kinderen. Zo prachtig…!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *