Vertrouwen in het leven

vertrouwen

Als baby word je geboren. Een onbeschreven blad die de wereld tegemoet treedt. Die gewoon wacht op wat komen gaat. Een vader of moeder die eten komt geven. Veiligheid die haar omgeving haar biedt. Volkomen vertrouwend op de mensen en wereld om haar heen. Vol vertrouwen in wat komen gaat…..

 

Al opgroeiend begeeft de baby zich in de wereld. Naarmate het kind opgroeit gaat het kind patronen zien, gaat verwachtingen krijgen. De verwachtingen geven zekerheid. Ze geven voorspelbaarheid. Enerzijds is dat fijn. Het kind weet waarop het kan rekenen. Echter met de voorspelbaarheid die verwacht wordt, groeit ook de angst bij het kind. De angst voor wat komen gaat. Angst voor wat anders kan gaan als de verwachting en voorspelbaarheid. Veel kinderen kunnen nog flexibel omgaan met deze angst. Zij ervaren deze maar kunnen vervolgens ook weer snel over hun emotie heenstappen. Bij volwassenen is dat lastiger. Onze gedachten spelen vaak zo’n dominante rol dat emoties kunnen blijven hangen. Zo ook met angst.

Hoe vaak leef jij vanuit angst? Hoe vaak neem jij beslissingen uit angst dat het anders niet naar jouw idee verloopt of uit angst dat zaken anders “mislopen”? Ik denk dat we met z’n allen daar heel sterk in zijn. En wat levert het ons vervolgens op? Voor de lange termijn eigenlijk niets. Dingen lopen zoals dingen lopen in het leven. Met of zonder angst. Leven vanuit angst levert voor de korte termijn een gevoel van controle en veiligheid op. Voor de langere termijn zal iedereen ervaren hebben dat ondanks onze angst en controle dingen toch anders kunnen lopen. En dat je je dan moet aanpassen in je verwachtingen. Soms gaat dat makkelijk, soms is dat lastig en kan hier verdriet bij komen kijken.

 

Binnen ons gezin hebben we dit de afgelopen maanden ervaren. In 2015 leefden we ons leven met vaste patronen in werk, school en vrije tijd. Verwachtingen die daaronder lagen waren dat dit de komende jaren gewoon door kon gaan. We bouwden zelfs onze verwachtingen uit. Een verbouwing aan ons huis, een mooie verre reis. Een zonnige toekomst lag voor ons. Echter, ineens was daar de omslag met de doorbreking van onze verwachtingen. Mijn man werd onverwacht, na 18 jaar een vaste baan binnen hetzelfde bedrijf, ontslagen. Weg verwachting, weg vaste patronen en volop onzekerheid voor wat komen ging. De eerste ingeving was angst. Wat nu? Echter op zo’n moment verder leven vanuit angst verlamt en verstart. Mooier is dan om verder te leven vanuit vertrouwen. Vertrouwen in dat wat dan gebeurt uiteindelijk weer iets oplevert. Weer nieuwe en misschien wel betere zaken geeft in het leven. Dat het misschien wel een reden heeft dat dit gebeurt (zie eerdere blog die ik hierover geschreven heb) Dat alles uiteindelijk op z’n pootjes terecht komt. Vertrouwen dat er een nieuwe baan komt.

Gelukkig hebben wij dat vertrouwen met elkaar gehad. En heeft dat opgeleverd dat we weer een nieuw evenwicht hebben kunnen vinden. Met een nieuwe baan voor mijn man maar ook met nog meer vertrouwen dat alles wat op ons pad komt ook weer goed komt. Het leven geeft je immers wat je nodig hebt. Alle controle en angstreacties zullen je levensloop niet veranderen. Je krijgt dit leven zoals het op je afkomt. Dan is het toch prachtig en geruststellend dat je dit in vertrouwen kunt aanvaarden. In vertrouwen je leven kunt leven omdat dat wat op je pad komt op je pad moet komen.

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *