Uniek of één geheel?

cherry-tree-984545_960_720

Er zijn heel veel mensen op de wereld. Qua uiterlijk ziet iedereen er anders uit. Ik blijf het fascinerend vinden op een bankje in een drukke stad te zitten en al die verschillende mensen te zien. Wat een verschillen en wat een diversiteiten zijn er in de wereld!

Meer en meer bekruipt me echter het gevoel, zijn we eigenlijk wel allemaal verschillend? Zijn we in wezen niet allemaal hetzelfde met wat verschillende uitingsvormen? Kampen we van binnen niet allemaal met dezelfde onderwerpen? Zijn we in ons leven bijvoorbeeld niet allemaal bezig met enerzijds erbij te willen horen en anderzijds te willen laten zien dat we uniek zijn? Erbij willen horen is met name in de puberteit een belangrijk onderwerp. In de groep, in de massa opgaan om in ieder geval in de groep gezien te worden. Vaak speelt dat bij veel mensen in de rest van hun leven door. Echter zijn we ook constant bezig om te laten zien dat we uniek zijn. Uniek in onze persoonlijke kwaliteiten maar ook uniek in onze persoonlijke problemen. Het gevoel dat anderen ook kwaliteiten en problemen hebben maar dat jouw kwaliteiten en/of problemen toch net even anders en unieker zijn. Het voelt goed in de groep erbij te horen, het voelt echter ook goed uniek te zijn in jouw eigen ik-zijn. Een mooie dualiteit zit daarin.

Nog mooier om te zien is dat deze dualiteit een herkenbaarheid is in de hele wereld. Bestaan daar immers niet ook een heleboel dualiteiten? Dag en nacht, zomer en winter, eb en vloed, vijanden in het dierenrijk tegenover groepen dieren die instinctief in groepen samenleven, leven en dood. Het komt eigenlijk allemaal op hetzelfde neer met hetzelfde principe. Opnieuw een teken voor mij hoe ingenieus de wereld in elkaar zit. Dualiteiten, tegenstellingen, overeenkomsten, de principes komen in alles in de hele wereld terug. Een teken dat alles in de wereld met elkaar te maken heeft. Dat alles met elkaar samenhangt. Dat alle dualiteiten samen weer één geheel vormen. Dat de hele wereld en het universum één geheel vormen. Wij, als mensen in de wereld zijn dus radartjes in het grote geheel. Wij kunnen niet zonder de wereld leven, zonder alles wat zich in die wereld bevindt. Mijn dochter verwoordde het tijdens de yogales bij het leeg laten lopen van een strandbal heel concreet: “nu gaat de lucht die eerst in mijn lichaam zat, die daarna in de strandbal zat, weer terug in de lucht”. En dat is eigenlijk de essentie van het bestaan. Zoals de lucht onderdeel is van alles: in de lucht, in de bomen, in je lichaam, zijn wij als mensen, met een stukje uniek zijn, onderdeel van het hele mechanisme en werking van de hele wereld en het universum. Hoe mooi is dat!!

31 januari 2016

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *